LITARI I MALLIT

Nga Kristaq Turtulli

Ai mbështeti dorën ngadalë pothuajse me përtesë në dorezën metalike të derës dhe u mbush i gjithi me frymë, era e këndshme e kuzhinës dhe kurmi i ngrohtë i gruas se tij e dehen për një çast. Gruaja qëndronte në këmbë në mes te dhomës, veshur me pizhamet e pambukta te natës, zambaku i bardhe dhe i mrekullueshëm i gjoksit ishte tërësisht kundërmues. Ajo e vështronte butë përmes qerpikëve gjysmë të mbyllur, me siguri asaj po i kotej syri për gjumë, dhe atij i ngjau si një kotele bardhoshe, që kishte nevojë për përkëdheli. Ai provoi përnjëherësh një joshje të ëmbël pupëlore.

Ai përfshiu kuzhinën me një vështrim të shpejtë dhe çrregullimi i prag mesnatës me teshat dhe lodrat e fëmijëve të flakura rrëmujshëm i u duk çuditërisht i pranueshëm dhe familjar. Ai parapëlqente disiplinën dhe vendosjen e gjithçkaje në vendin e vet. Doreza e derës i u duk jashtëzakonisht e ftohtë. Ai e tërhoqi dorën gati me vrull.

Një ndjesi e çuditshme e bënte të zgjaste edhe pak qëndrimin në ngrohtësinë marramendëse të shtëpisë dhe afshin përvëlues te gruas. Më në fund kishte diçka të veten, një folesë, edhe pse i vajti një djall e gjysme, e do ti duhej pak a shumë njëzet ose tridhjetë vjet për ta shlyer atë. Ngushëllimi se ai ishte si të gjithë të tjerët me borxhe në banka, e shtynte ta flakte tutje një copë herë nga mendja marrëzinë e gjithëpushtetshme, monedhë, dhe që e bënte botën lesh arapi.

- Nuk po dëgjoj zhurmë nga dhomat e fëmijëve, me siguri ata flenë, - tha ai.

Gruaja hapi pakës gojën e vogël dhe të bukur, asaj i flihej.

- Më fal, - tha ajo pakës e hutuar. - Sigurisht fëmijët flenë.

- Shume mire,- tha ai.

Ajo luajti kokën ngadalë dhe fshiu me shpejtësi një lot gjumi qe befas i kishte mbirë në cepin e syrit te majtë. Ajo me shumë vështirësi përmbajti hapjen përsëdyti të gojës.

Kishte qenë vërtet një ditë e ngarkuar me punë, me plane dhe shifra, orët asaj i dukeshin sikur ishin varur pakujdesshëm në çengelin e stresit. Kishte vetëm, një muaj që u ishte prezantuar një menaxher i ri, rreth të dyzetave, me një ngjyrë ezmere të errët, të zbehtë, me aksent te bezdisshëm aziatik… Menaxheri i ri kishte një buzëqeshje standarde, te pandarë, si të ngjitur me zamkë në fytyrë, por vështrim e kishte të mugët si kohë të vranët dhe tejet gërmues. Vështrimi i tij të mbërthehej papritmas mbi trup, sikur të shponte mishin dhe të shkaktonte dhembje të brendshme.  Ai kishte një vetëkënaqësi të habitur dhe nuk të vështronte asnjëherë në sy. Shikimi i tij i ngrirë, metalik, bridhte lart, përtej, në hapësirën boshe të sallës, shumë pranë tavanit, si të priste me thikë ajrin e ftohtë të krijuar nga freskuesja, pastaj vështrimi i tij ndehej ngadalë, si perde e rëndë mbi kokat e punonjësve. Të gjithëve u hyri frika e ruajtjes së vendit të punës, mbasi flitej se do te bëheshin lëvizje cilësore sipas mençurisë aziatike.

Ngandonjëherë asaj i krijohej përshtypja sikur vendasit kishin një naivitet gati fëmijëror...

Ndërkohë koha vraponte dhe vraponte pa ndërprerë, shumë më shpejt nga sa ndodhte në vendlindje. Ikte një vit pa u ndjerë dhe befas shfaqej viti tjetër, i njëjtë, i ftohtë, me telashe, borxhe të vazhdueshme dhe strese të pafundme. Shpesh ajo provonte një frikë të padukshme kur hapte kutinë e vogël te postes, sepse pothuajse gjithmonë detyrime për te paguar do gjente në të, dhe rroga zhdukej sa hap e mbyll sytë. Me njerëzit e dashur te familjes, në atdheun e largët zakonisht bisedonin në telefon. Ajo vrapimin marramendës të kohës e perceptonte krejt ndryshe, qëndrimi pranë familjes sipas saj zgjaste pothuajse një minutë, ndërsa rrëmeti i ditës së punës, një shekull, me praninë torturuese të menaxherit të ri. Një ditë shikimi i tij i akullt i u mbërthye papritmas mbi gjoksin e saj, aq sa ajo u detyrua të mbërthehej deri në grykë...

- Dëshiroja ti puthja fëmijët, - dëgjoi ajo zërin e butë të shoqit.

- Të lutem, mos i zgjo,- i u përgjërua ajo, sa e lodhur që ndjehej.

Ajo nuk mundi te ndalte hapjen e pavullnetshme te gojës, dhe fshiu me nxitim me shpinën e dorës dy bulëza loti te gjumit ne cepat e syve. Menaxheri i ri i kishte ngarkuar edhe detyrën e një punonjëse që ishte pushuar një ditë më parë. Ajo edhe bukën e hëngri me nxitim, gllomka-gllomka pa lëvizur nga vendi i punës,

duke vështruar përreth me frikë mos e shihte kush. Ajo shtoi me zë të ulët gati si pëshpërimë, - gjumi fëmijët i rit.

 - Mirë, nuk i zgjoj, - tha ai dhe fërkoi ballin. Ai vështroi serish dhomën dhe shtoi gjithashtu me zë të ulët, - gjumi është i mrekullueshëm për fëmijët.

- Vajza nesër ka konkursin në klasën e baletit, besoj se nuk do harrosh,- i tha ajo.

- Sigurisht që nuk do harroj, - tha ai dhe tundi kokën me vrull.

- Vajza ka besim se do fitojë, ndaj ne duhet të blemë disa lule si dhuratë,- tha ajo.

- Sigurisht që do fitoje, - i a bëri ai i ngazëllyer dhe shtoi, - dhe unë do ble lulet me të bukura për të. Fëmijët janë drita e syve tanë.

 Vajza ishte shejtane e vogël e mrekullueshme, ajo bënte te gjithë zallahinë në familje, pastaj se nga gjente ca marifete, që dilte gjithmonë pa lagur. Djemtë ishin më ndryshe, më te rritur, më seriozë, por edhe atyre u pëlqente te lodronin me motrën e vogël, e cila ëndërronte te behej yll baleti.

 Ne muajt e parë te mbërritjes ne qytetin e madh te kontinentit te ftohte, gruaja ishte e mendimit qe te nisnin të flisnin vetëm anglisht në shtëpi, në mënyrë qe ta përvetësonin sa më shpejt gjuhen e huaj. Ai e vështroi një copë herë pa folur, pastaj i tha me zë të ulët por te vendosur: “Do më duket vetja i pavërtete po të flas në gjuhë të huaj në familjen time. Ambienti ynë familjar është një cope mëmëdhe.”

Ai buzëqeshi lehtë dhe ngriti krahun te shtronte flokët, por befas ndjeu një sëmbim në gjoks, majërat e gishtërinjve i depërtuan në hapësirën e ngushtë midis dy kopsave të këmishës dhe fërkoi butë anën e majtë të gjoksit të leshtë. I u duk sikur një grerë e padukshme kërceu papritmas dhe nguli thumbin e nxehtë në gjoksin e tij, si për ti larguar përfundimisht gjumin.

Ai vërtet nuk do ti zgjonte fëmijët, le të flinin, sigurisht gjumi i rit dhe le të shihnin ëndrra të bukura, fëmijët gjithmonë shikojnë ëndrra të trëndafilta. Nesër ai do blinte lule shumëngjyrëshe për lepurushën e vogël e ai dëshironte me gjithë shpirt që ajo të bëhej yll baleti. Ai u përpoq të risillte ndër mend ëndrrat e fëmijërisë së tij, por ato ishin jashtëzakonisht larg, si copëra ishuj të vetmuar në përhimë. Kishte qenë vërtet një fëmijëri e vështirë, dhe ëndrrat thërrmoheshin si rërë.

Ai  rrotulloi qafën dhe u ndesh me vështrimin disi gjurmues së gruas së tij. Ai u përpoq të buzëqeshte sërish dhe bëri një lëvizje të shkujdesur me dorë.

- Sot dukesh disi i çuditshëm, - i foli gruaja dhe tundi shpejtazi kokën, kaçurrelat e arta përkëdhelën ballin e bukur dhe ai ndjeu një marramendje të lehtë.

- Jam mirë, - foli ai ultazi. Përshkënditja e dëshirës po e tundonte, por nuk ishte tanimë koha për kësi gjërash. Pavetëdijshëm vështroi orën, akrepi i madh vraponte pamëshirshëm dhe atij i duhej të largohej. Thumbi e grerës ishte larguar prej gjoksit të tij dhe ai ndjehej i qetë.

- Mos ndoshta nuk ke fjetur mirë gjatë ditës, - dëgjoi zërin e së shoqes.

- Jo. Jam mirë. Jam shumë mirë. Jam shkëlqyeshëm, - foli ai pa pasur mendjen aty.

Vështroi buzët e plota si dy kokrra qershie të gruas së tij dhe nuk mund të mposhte dëshirën për ti puthur. Ai futi dorën në xhepin e djathtë dhe kërkoi çelësat e makinës. Ngrohtësia e ambientit po i shkaktonte një përgjumje të lehtë, të ëmbël, çlodhës, por mbi të gjitha kurmi gruas së tij...

Përshkundi kokën, nuk ishte koha për tu hallakatur dhe lëshuar veten në krahët provokuese dhe djallëzore të plogështisë. Akrepi i madh i orës vraponte çuditërisht shumë shpejt, gati në çmenduri. Ai vetëtimthi rrëmbeu kokën e bukur të gruas së tij e puthi nxehtë dhe eci me hap të madh drejt derës.

- Ta kyç derën nga jashtë, - i a bëri ai.

- Mirë, - tha gruaja,- mbylle derën me çelës nga jashtë.

Ai zakonisht kthehej në shtëpi kur ajo kishte braktisur teshat e shtratit. Ajo nuk e kishte

marrë akoma veten nga hutimi i puthjes së tij gjithë afsh. Çfarë ishte kjo dëshirë e nxehtë, e pazakonshme në prag të nisjes se tij për në punë. Asaj i erdhi mirë. Ajo donte ta pyeste, pse jo edhe ti kthente puthjen, por ai tërhoqi derën mbas vetes dhe rrotulloi çelësin në bravë.