Ngrihem për të ikur prej aty. Për ta lënë vetëm. Atë dhe veten time. Për pak minuta do të dilja prej botës së saj, të kërkoja një provë më shumë për praninë atje. Më ishin njomur sytë lotësh. U shtyva për në dhomën tjetër. Mbase ishte më mire kështu...Në secilën nga dhomat kishim vendosur nga një TV. Pultet gjenin stacione të ndryshme, prej mëngjesit herët e gjer në mbrëmje vonë, me orë të fiksuar vetëshuarje. Tri kompjutera,
Ajo vazhdonte të fliste. Nuk linte asnjë çast bosh, si shteg për zërin tim. S’kishin asgjë të veçantë në ato që thoshte, por të mbante lidhur toni i zërit,  kujdesi për të mos shfaqur pikë këputje, një dëshirë e qartë për ta lënë thjesht dëgjues tjetrin. Tjetri isha unë, Ulisi i lidhur askurrkund, pa anije madje, megjithatë pazgjidhshëm. Ime shoqe i kishte lënë mënjanë shtizat. Ja që paska diçka më harruese se shtizat, doja t’i thosha. Por s’mundja, nuk doja, e ndjeja se s’duhej ta lija, në të vërtetë, si mund ta braktisja monologun e kësaj gruaje të panjohur? Sikur i gëzohesha edhe kureshtjes së sime shoqe. Qoftë edhe 
vetëm pse tregohesha aq i duruar me të panjohurën, gruaja s’mund të më shihte si të pasjellshëm.
“Të lutem, mos u largo nga telefoni, të lutem,…”, më tha tjetra.
Mbase ishte duke gatuar diçka, a dikush i kishte trokitur në derë. Vendosa shputën e dorës mbi mikrofonin e aparatit, të shpjegohesha tek ime shoqe.
“Nuk di me kë flas...Flet veç ajo...kaq nuk kupton ti?!”
“Po kush është, pyes...Ti qofsh!” tha ajo. “Mjera unë me ty...”
U afrova tek ime shoqe. E vendosa aparatin midis veshit të saj dhe timit.
“Aty je? Vazhdon të më dëgjosh?”, dëgjova zërin e tjetrës.
“Po, zonjë, ju ndjek...”
“Lum ajo që të ka!”, dëgjova të thoshte. Ah, sikur të dinte kush më kishte, sikur të dinte ç’mendonte ajo që më kishte..!
“Ishte im bir. I vogli, për të cilin po tregoja. Ndodh që kalon pranë dritares, dhe më vërshëllen prej poshtë. Dal në ballkon, të më shohë ai. 
A je gjallë, më pyet. Gjallë jam, i them. Kaq dua, më thotë ai. Dhe ikën. Jam nënë, si të mos besoj se më do gjallë. E ndjek me sy, humbet mes makinave që fshehin njeriun prej njeriut. Gjallë jam, i thashë, gjallë. Dhe, në të vërtetë, s’jam aq pa fat, si duket! Ja, u bë një copë herë që flas edhe me ty...”
E ngazëllyer, mbase, që vazhdonte të më mbante dëgjues, u kthye sërish në ligjëratën për faturën disa centëshe tepër, më pas rrëfeu hollësi për bisedën me dikë tjetër, dhe për një tjetër që e kishte paralajmëruar se do të ankohej në polici, nëse do t’i telefononte sërish. E di që njerëzit janë në punë, s’ma kanë ngenë, zbuti zërin ajo. Por unë si të bëj pa këmbyer llaf me njeri?!...Kalova dorën rreth belit të gruas sime. Asnjë shenjë bezdisje. Tek prekja, 
ndjeva dëshirën e strukur prej largësisë së pashkak. Ndërkoha, gjatë së cilës trupat tanë s’ishin gjendur aq afër, tretej me shpejtësi të habitshme. Toka nën dëborë është gjithnjë më e ngrohtë se ajri. Ajo mbështeti dorën tjetër te supi im. Pastaj edhe kokën. Ballin...Si vajzë e drojtur që kthehej në ëndërr reale gruaje. Ajo tjetra kërkoi leje të vazhdonte të fliste. Me të butë. Shtruar.
“Më falni, zonjë, e dini me cilin po flisni?!”
“E përse duhet të di...?!”
“Por...më thoni dot pse duhet t’i dëgjoj unë këto gjëra...?!”
“U bezdisët, kështu... Edhe ju si gjithë të tjerët...Më falni!”
“S’kërkoj të falur, ju lutem...Thjesht doja të dija me cilën zonjë po  flas…”
“Duhet ta dini me se s’bën?! S’mund të flisni me një të panjohur? Pak minuta për një të vetmuar, s’i keni dot?”
Në çastin tjetër, linja ishte mbyllur.

Faruk Myrtaj