Kosovën. Në këtë komunitete, policët serbë nuk do t’I përgjigjeshin Policisë së Kosovë por nje polici serb me grade të lartë I cili do t’I raportonte një komisioneri policie të OKB-së.  Tutje, gjyqësia do të punonte sipas rregulloreve të UNMIK-ut dhe jo ligjeve të Kosovës, dhe Kisha Ortodokse Serbe e Kosovës do të ishte e lidhur direkt  me kishën ne Serbi dhe do t’I jepte llogari qeverisë serbe. Nëse implementohet ky plan, këto pika do të krijonin një system paralel të bazuar në ndarje etnike gjë që do të thyente shkrimin dhe kuptimin e planit të Ahtisarit dhe kushtetutën e Republikës së Kosovës.  Kjo do të bënte Kosovën më pak shtet se që ka qenë nën UNMIK-un dhe një shtet më të komplikuar se Bosnja. Marrëveshja e Dejtonit e vitit 1995 e ndau Bosnjën në tri territore të vecanta. Ky plan do të hiqte një pjesë të territorit të Kosovës, do të gravuronte pjesën tjetër, duke krijuar kështu një problem madhor. Dhe, brenda natës Kosova do të kthehej në një shtet të dështuar, I paaftë për të përparuar ekonomikisht apo politikisht. Kosovarët po bartin barren e dështimit të komunitetit ndërkombëtar për të vendosur EULEX-in. Duke ofruar planin gjashtë pikësh, komuniteti ndërkombëtar don që Serbia të ndihet fitimtare; don që t’u jep shqiptarëve të Kosovës impresionin se ata po përkrahen në mënyrë që të mos ndodhin trazira sociale; dhe don që të thotë se politika e tyre gjeostrategjike e mbrojtes kinse po funksionon. Arkitekt I kësaj strategjie është Përfaqësuesi I Lartë I BE-së Havier Solana (I cili është përkrahur shumë nga Ministri I Jashtëm francez Bernard Kouchner, I cili në cilësinë e tij si kryesues I rradhës së BE-së ka insistuar që Prishtina ta pranojë planin gjatë pikësh). Sikur edhe strategjitë tjera të inspiruara nga Solana në Ballkan, edhe kjo nuk do të funksionojë. Përkundrazi, kjo do të parandalojë të gjithë rajonin nga integrimi në Evropën e bashkuar, dhe bile mund të cojë edhe në konflikt të ri.

 

Ka ardhur koha të kuptohet se plani I Ahtisarit ka vdekur; është një shkrim akademik që është I gjallë vetëm në Kushtetutën e Kosovës. Mos të harrojmë se 90 përqind e planit të Ahtisarit ka të bëjë me serbët. Por, është e pamundur që të realizohet mandati i Ahtisarit, që u jep serbëve jo vetëm drejta të barabarta, por më shumë të drejta se secilit nga grupet tjera minoritare në Evropë, nëse serbët e Kosovës e kundërshtojnë atë dhe Beogradi vazhdon t’I kontrollojë ata.  Andaj, Zyra Civile Ndërkombëtare, që duhet të zbatojë planin e Ahtisarit, nuk mund të bëjë një gjë të tillë. Liderët serbë të Kosovës veprojnë pa asnjë lloj lidhjeje me qeverinë në Prishtinë. Kjo I bënë deklaratat e diplomatëve të SHBA-ve dhe BE-së se ata e perjashtojnë ndarjen e Kosoves vetëm fjalë. Me rënien e planit të Ahtisarit, qeveria e Kosovës, që deri më tani ka vepruar retroaktivisht dhe në pajtueshmëri me komunitetin ndërkombëtar, ka rastin për të shpëtuar Kosovën. Kundërshtimi dhe mospranimi I planit gjashtë pikësh të OKB-së dhe propozimi I planit të saj katër pikësh që thërret për vendosje të menjëherëshme të EULEX-it në të gjithë Kosovën dhe që afirmon bashkëpunimin e vazhdueshëm të saj me SHBA-të, BE-në dhe NATO-n, është një fillim I mire, por jo I mjaftueshëm. Zyrtarët politikë shqiptarë dështuan në kapitalizimin e ndjenjës pro-shqiptare anekënd botës pas luftës, kur paten mundësinë më të madhe për t’iu kundërvënë propagandës serbe, për të shkatërruar strukturat paralele në veri, dhe për të vendosur autoritetin e Prishtinës nëpër gjithë territorin e Kosovës. Nëntë vite pas përfundimit të luftës, euforia fillestare që erdhi si përgjigje ndaj shpalljes së pavarësisë së Kosovës qorroi Kosovën para këtij realiteti.  Mungesa e iniciativës nga ana e partive politike të Kosovës, që po mërziteshin më shumë për të ardhmet e tyre politike në zgjedhjet e ardhëshme, i mundësuan serbëve të konsolidoheshin edhe më shumë.

Hapat e Ardhshëm për Elitën Politike të Kosovës

Është koha që qeveria e Kosovës tani duhet të mos pres më që komuniteti ndërkombëtar të merrë timonin por që ajo të merrë hapat e duhur, gjë është dashur të bënte menjëherë pas shpalljes zyrtare të pavarësisë më 17 Shkurt. Disa nga këta hapa përfshijnë:

TE SHPETUARIT E KOSOVES

Nuk është koha vetëm për elitën politike kosovare që të marrë një qëndrim proaktiv drejtë të ardhmës së Kosovës, por për të gjithë politikanët shqiptar në Ballkan që të ngrihen ndaj Beogradit dhe komunitetit ndërkombëtar—vecanërisht për ata në Shqipëri, për shkak të statusit të saj si shtet sovran me të gjitha mbrojtjet dhe mundësitë që ky status

Postuar për www.korcanews.com  ngaShirley Cloyes DioGuardi

Liderët politikë të Kosovës dhe organizatat joqeveritare, që sollën mëse 30,000 njerzë në rrugë më 19 Nëntor për të protestuar planin “gjashtë pikësh” të OKB-së, duhet të përkrahen nga të gjithë ata që u intereson e ardhmja e Evropes Juglindore. Implementimi i planit gjashtë pikësh – bazuar vetëm në rekomandimet e Beogradit për doganat, kontrollin kufitar, policinë, gjyqësinë, vendet religjioze serbe, dhe vendosjen e EULEX-it në Kosovë—do të cënonte sovranitetin e Kosovës, do të minonte pavarësinë, dhe do të përfundonte shancin për të sjellur paqë dhe stabilitet të qëndrueshëm në Ballkan për shumë dekada të ardhëshme. Kundërshtimi ndaj planit gjashtë pikësh ishte mesazhi I duhur që është dashur të dërgohet tek komuniteti ndërkombëtar. Dhe, le të shpresojmë që nuk është shumë pak shumë vonë. Korrikun e kaluar, në artikullin tim “Kosova po rreshqet” kisha thenë se ishte e paqartë se kush ishte në krye të Kosovës, që organizatat ndërkombëtare kishin mandate konfliktuoze ndërmjet tyre, që të gjitha nga to nuk kishin forcën e duhur, dhe që përfundimisht askush nuk ishte në krye të asgjëje. Mandej kisha theksuar po ashtu se Serbia po merrte hapa të rendësishëm me qeverinë e re qe po I conte para interesat serbe në skenën e politikës ndërkombëtare. Me ndihmën e Rusisë, Beogradi gati krejtësisht pati sukses në bllokimin e procesit të njohjes së Kosovës, dhe qeveria e Kosovës në vend se t’I merrte gjërat në duart e veta, po përulej para dëshirave të komunitetit ndërkombëtar.  Kasha paralajmëruar atëherë që kjo situate po e bënte “mjaft të pamundëshme ndonjë përgjigje adekuate ndaj veprimeve serbe për të rrënuar sovranitetin dhe integritetin territorial të Kosovës” dhe se derisa kjo gjendje të ndryshonte, Kosova do të mbetej “e pavarur vetëm me emër.”Që nga atëherë gjërat veq sa janë përkeqësuar. Kosova po bie nga kreu i agjendës poltike ndërkombëtare për shkak të krizës ekonomike në perëndim, zgjedhjeve presidenciale në SHBA, dhe luftërave që po vazhdojnë në Irak dhe Afganistan.  Beogradi ka shfrytëzuar këtë vakuum për të minuar vendosmërinë e BE-së për të përkrahur mandatet e parapara me planin e Marti Ahtisarit, Deklaratën e Pavarësisë së Kosovës të 17 Shkurtit, dhe Kushtetutën e Republikës së Kosovës. Vendosmëria e BE-së filloi të shkatërrohet nga frika e vendosjes së EULEX-it nëpër gjithë Kosovën (vecanërisht në veri të lumit Ibër) dhe hakmarrja e mundëshme nga Rusia. Në vend të insistimit për vendosje pa kushte të EULEX-it, sic parashihet në planin e Ahtisarit për “pavarësinë e mbikqyrur” të Kosovës, Sekretari i Përgjithshëm Ban Ki-moon iu përgjigjë frikës së BE-së dhe presionit të Serbisë. Ai vuri në pah qëllimin e tij për vendosjen e misionit të BE-së nën UNMIK-un.  Në Tetor, ai bëri thirrje për negociata të reja në mes Prishtinës dhe Beogradit dhe lansoi planin e tij gjashtë pikësh si bazë e këtyre negociatave, plan ky I cili thirrej në Rezolutën 1244 të Këshillit të Sigurimit (rezolutë kjo që e llogaritë Kosovën si “province” të Serbisë dhe jo si shtet të pavarur.) E gjithë kjo është dashur të kuptohet për atë që në të vërtetë është: një strukje i perëndimit tek politikat e para-pavarësisë që I lejojnë Beogradit të ketë fjalën e vet mbi të ardhmen politike dhe ekonomike të Kosovës.

Realitetet Shokuese të Planit Gjashtë Pikësh

Plani gjashtë pikësh sfidon elementet esenciale të një shteti sovran e të pavarur. Ky plan do të vendoste EULEX-in nën OKB-në dhe prani e tij në Kosovë do të ishte “neutrale ndaj statusit.”  Në realitet, kjo do t’I kundërvihej pavarësisë së Kosovës dhe do të zgjaste betejën serbe për kthim të Kosovën si province të tyre. Pikat doganore 1 dhe 31 nuk do të ishin nën kontrollë të qeverisë së Kosovës e as nuk do të ishin pjesë e buxhetit të konsoliduar të Kosovës.  Doganat në veri do të viheshin nën kontrollin e serbëve të Kosovës (dhe perfundimisht Beogradit), dhe të hyrat nga këto pika doganore ekskluzivisht do të përdoreshin nga komunat veriore. Pasi që doganat kontrollojnë rrjedhen e të mirave dhe shërbimeve dhe mbrojtjen e kufijve, kjo do të bënte ndarjen de facto të Mitrovicës një realitet. Edhe me keq, cdo komunitet me shumicë serbe në Kosovë ka status special nën planin gjashtë pikësh. Kjo nuk përfshinë vetëm komunat e parapara me planin e Ahtisarit, por edhe enklavat serbe të shpërndara nëpër gjithë