Skender  KORÇA – Gjilan

Kosova dhe vullneti i saj politik në HAGË,....

Asesi nuk arrijmë ta kuptojmë politikën e Serbisë as ne vendorët në Kosovë, as  ndërkombëtarët në vendet e tyre, as ata që ndodhen me vite në Kosovë. Nëse është kështu themi se Serbia ka gjetur një stadium satirik, një vend cirku, për të lujatur lojrat e saj sa herë që ballafaqohet me këtë ritëm ndërkombëtar e vendor. Kjo nuk është politikë e as promovim i vlerës demokratike në botë nëse një Serbi si kjo, tallet me të gjithë. Kjo tallje ka nisur të shfaqet filluar me OKB-në dhe nismën e saj për të cenuar të drejtën e nje populli dhe një vendi, Kosovës, që në fund fare në një shekull të ekstremiteteve teknologjike mezi arrin të deklarohet e pavarur.

Tërë Kosova  tash më është në Hagë, po gjykohet e drejta legjitime e saj ose që në start po përdhunohet karakteri i një shteti të ri i cili më së shumti ka nevojë për përkrahje se sa të merret me(pa)drejtësinë ndërkombëtare, e drejtë natyrore e saj për të qenë e pavarur. Kush do na mbrojë në Hagë? Kush do jetë avokati i tërë popullit të Kosovës dhe vetë Kosovës? Sa do zgjasë ky gjykim i (pa)drejtë?

Janë një thes pyetjesh, nga vet fundi i vet thesit, nga vet gjaku që pa dashur duhet të mbesim me këtë temë. Paradokset në Kosovë nuk janë të rralla kur edhe më keq se këto pyetje janë deklarimet e elitës në qeverinë e Kosovës: “ Nuk do na qojë asgjë peshë vendimi i Hagës” Ky është paradoks. Kjo është lojë nervash. Është mëri në historinë e formimit të shtetit tonë. Është shanci për të gabuar të gjithë, madje gabojnë edhe politikanët tonë, sepse paradokset i bëjnë vetë dhe nuk mërziten për domethënien e tyre.

Vetë procedura dhe problemi i të hedhuri në gjykatën e Hagës, të bënë të habitesh ne rrugën tënde, që për paradoksin politik të Kosovarëve ju duket sikur që po internacionalizojnë edhe më problemin e Kosovës. Këtu qëndorn një paradoks mbyllur. Nuk besohet në këtë vendim, a në anën tjetër qeveria  po përgaditë “ekspertët” e vet për të faktuar se ne jemi meritorët e kësaj pavarsie të mos lënë rehat. Turp për paradokset që po shkaktohen, turp për të gjithë ata që po mendojnë se nuk na pengon gjë ky “vendim”, turp për ata që nuk e shohin se përveç ushtarëve të Lirisë së Kosovës, tash në bankën e akuzës- drejtësisë është ulur tërë një popull, tërë një Kosovë, përderisa kriminelët serbë të luftës së fundit në Kosovë shëtiten ende të lirë dhe mezi pas 17 ose 18 viteve kapet njëri nga ata.     A nuk është ky paradoks?

Nëse kjo gjykatë që Kosova ka bashkëpunuar për të qenë faqe bardhë në të ardhëm për respektim të detyruar të të drejtës njezore, është ajo që Pavarsinë e Kosovës e shpallë si jo legjitime, të kuptojmë nga një rast konkret se hezitimet e shteteve që nuk e kanë njohur deri më tani Kosovën , vetëm sa do thellohen në dy segmente:

Segmenti parë është se procesi nuk do mbyllet shpejtë, si dhe segmenti i dytë është se ky prolongim nuk do jep shtytje shteteve qq nuk e njohën me marrë një hap të shpejtë për njohje. Mos të hamendemi të marrim një shembull që pa nevojë ju ka dhënë popozitet medial si njohja nga : Mali i Zi dhe Maqedonia, sepse konceptet e njohjës janë të ndryshme. Këty dy shtete që njohën Kosovën pas iniciativës serbe në OKB-ë dhe pas hedhjes së tërë Kosovës dhe vullnetit të saj në Hagë, në një formë po përmbushin standardet e veta dhe nuk po mërziten fare për Kosovën sikur që nuk janë mërzitë fare për 8 muaj pas pavarsisë së Kosovës, sepse rruga është e njejtë e shteteve të rajonit për integrime, madje këto shtete janë ato që njejtë janë ndarë nga një strukturë shtetore që me predominim ka qenë Serbi e jo ish-Jugosllavi.