Koha e emigrimit  (1914-928)
Më 1900, kthet në fashatin e tij së bashku me nënën, kur vëndi ynë, ishte nën sundimin e Perandorisë Turke . U rritë e hyri në shkollë, shkollë që atëhere ishin në Bregdet, të gjuhës greke ( sipas propagandës së Patrikanës) . Më 1912 megjithse me rezultate të mira, përfundojë shkollimin 7 vjeçarë dhe nuk pati asnjë mundësi ekonomike të vazhdonte më tej, pasi  Ballkani ishte në një luftim të ashpërt, dhe shkollat qenë të mbyllura për shkak të luftës. Qëndron i pa punë gjat viteve 1912-13 deri sa angazhohet si çirak shollëbërës, në dyqan të ish Kiço Savës. Në qershor 1914, i pa punë në fshat, vendos të emigrojë. Largohet nga vëndi, e shkonë në Athinë, ku në atë kohë kishte xhaxhallarët (kushurij të babës) me punë të ndryshme. U sëmurë nga zberthimi i kyçeve të këmbëve (pllatipodhi) .I sëmurë u largua nga puna , në mars a prill të 1915, u kthye në shtepi. Pasi gjendja shëndetësore u përmisua dukshëm, me ndermjetësinë, kësaj rradhe të xhaxhait nga baba,  Leonidha Palit, shkoj në Pire, si nxanës teknik në Oficinën e trenave të Greqisë të linjës Pire-Llarisa-Kufi .

Aty u rregjisitrua dhe në shkollën Profesionale, natën, bashkë me shokun e mikun tij, të tërë jetës, Neço Muko, nga Himara. Më pasë, mbetur pa punë, në nëndor të  atij viti(1915), shtrëngohet të lërë dhe shkollën, e të shkoj në Llavrio, ku u futet si ndimës-farkëtar në Oficinën e shoqërisë Frënge të minierave greke. Qendroj aty(Llavrio), si i tillë, deri në qershor të vitit tjetër (1915) dhe  kthehet përsëri në Pire. Punon aty deri në maj të 1917, kur, shtrënguar nga urija, që asokohe i ish imponuar Greqisë, se mbante një politikë jo në favor të Aleatëve . Më 1916 rregjistrohet në Konsullatën frënge të Francës në Pire, për të shkuar në Francë. Në Francë, qershor të 1917, angazhohet si ndihmës-mekanik, në Marsejë dhe punonë në ndërmarjen e madhe, A. Gramon-it në Pont de Cheruy, afër Lionit, për afër 10 muaj. Në shkurt të vitit 1918, me interesimin e një shoku grek, që kishte njohur në Pont-de-Ceruy,  Thanas Koropuli, shkonë në Paris. Njekohësisht, ikën nga Bullonja dhe shkon në qytetin e Sent-Etjenit, qëndroj atje në lagjen Kodoshode, filloj punë si shënjues në Uzinat "Leflev". Shpërblimi i pakët që paguhej në atë bastin të Luar-it dhe jo me prespektivë të mund t'i beja ballë jeteses, i mbush mëndjen (ndoshta dhe nostalgjia) të kthehet përsëri në Parisë, qytetin e quajtur "Qytetin Dritë". Kështu që, mbasi ndrroj  shumë vende pune, bie së fundi në Uzinen "Salmson" dhe atje nuk luajti më, deri ditën që u largua përfundimisht, me gjithë ç'kisha, nga vëndi i Galëve …në vitin 1928. Largohet nga Parisi mbasi jetoj në të, qysh nga shkurti i 1918, deri më 4 tetor 1928. Ikën nga Franca, në Pire më 8 tetor dhe takonë xhaxhanë, Leonidha Pali . Udhëtonë nëpër Greqi, për t'u kthyer në atdhe, më 17 tetor. Më 20 tetor 1928 fillonë sërish detyrën e mesuesit. Këtu sipas shënimeve që ka lënë pasë, thotë, se ka  qënë mirë, i kenaqur me detyrën e re, e cila e ngre nga gjëndja prej puntori të krahut. Kënaqësia, e tij shprehet kur arriti të behet nënëpunës brënda në shtetin e tij(Shqipërinë). E gjithë kjo patë ndodhur pasi që kurbeti i neveritëshëm i kish hëngër 14 vjet të pa hirë, ndonse herë pas here i shkonte nëpër mend, ç'farë kisha lënë mbrapa si vënde me horizonte të hapëta, si shoqëri, si argëtim, për të cilat një nostalgji e fortë, diku - diku e bënte të regretoj çastin deçiziv, të vendosë të i hedhë të gjitha ato mbrapa krahut  dhe të  zgjidhë problemet e jetës, ashtu siç bëri në vendin e tij- në Shqipëri.

Koha e shërbimit si zyrtar Shtetëror deri me 1939
Fillonë pra detyrën si mësonjës në klasat e para të fillores. J. Pali, filloi të marr përsipër edukimin e filizave të njomë të rracës  e të kombit tonë. Shërben me shumë pasion dhe derdh të gjitha mundësitë, i jepet detyrës pa kursim, studimit të materialeve të ndryshme për të mundur të behej një edukator i mirë  dhe të nxjerrë, nxënës të zotë e të aftë. Nxënës, t'i shërbejnë edhe jetës së tyre po dhe shoqërisë, ku do thireshin të sherbejnë kur do ju vinte koha edhe atyre të jepnin nga diturit e marra në klasat e para. Në këtë rrugë fisnike ai u pri nga aksioma "Edukuesi edukon veten". Thirret më 1932, të kryej shërbimin ushtarak në shkollën e Oficerave te Plotësimit në Tiranë, bashkë me një sasi të madhe shokësh të tjer. E ndjek atë periudhë, gradohet  aspirant në rezervë të ushtrisë shqiptare. Patë kaluar atje dymbëdhjetë muaj shërbim në seksionin e xhenjos, për t'u specjalizuar me pasë në ndërlidhje, si radjo-telegrafist.Pas kryerjes së shërbimit ushtarak, kthehet përsëri në detyrë dhe ushtron klasat si mësonjës . Mungesa e teksteve atë kohë i ngre ndërgjegjën, e pergjegjësin morale duke e detyrua t'ë kopjoj shumë tekste shkollore, të marra edhe nga literatura e huaj .Bashkë me ato kopjime, njëkohësisht merrej edhe me studime tekstesh të ndryshme, tekste që ose i pata gjetur në Shqipëri, ose i kërkonte t'ja dergonin nga Greqia, Franca e Svicera.